Polska Hekatomba

Są dwie prawdy na świecie. 

 

Pierwsza to ta, która ściśle otacza ziemię i wiernie odbija w wodzie płynące górą obłoki. Oddaje echem w górach. Rejestruje dokładnie szum lasu i trzciny nad jeziorem. Ta prawda słyszy najmniejszy szmer owada i najbłahsze słowo ludzkie.  Nie uśmiecha się jednak nigdy, nawet wtedy gdy świeci słońcem poprzez płatki jabłoni na wiosnę. Ale też nie marszczy się, nie wykrzywia oblicza złością nawet wtedy, gdy z obłoków czyni chmury i pędzi je nad płaską ziemią zwiastując burzę. (…) Niczego nie zmienia i niczego nie przeinacza. Kto zabił muchę ten zabił. Kto zabił człowieka, ten zabił. Jest idealnie obojętna, bo idealnie obiektywna. (…)

 

Druga prawda składa się pozornie tylko z dobra i zła. Ale omyliłby się, kto by jej uwierzył na słowo. Gdyż jej dobro i zło są pojęciami względnymi. Ta prawda nigdy nie spoczywa, a wskutek tego rzadko odbija dokładnie oblicze rzeczy. Dlatego wykrzywia się często uśmiechem komizmu lub grymasem złości. Będąc w ciągłym ruchu, ledwo nadążyć może za masą słów i gestów ludzkich. Twierdzi, że stara się je rejestrować równie dokładnie co prawda pierwsza, lecz w rzeczywistości stara się je tylko dopasować do swoich względnych celów, a w pośpiechu życia wiele przeinacza. (…) ta druga prawda umizga się, wykręca, wznosi ręce do słońca, przeklina deszcz i burzę. Obiecuje Bóg wie co. Rzadko dotrzymuje. 

 

O ile pierwsza prawda jest milcząca, o tyle druga często bardzo – propagandowa. O ile pierwsza obojętna, o tyle druga namiętna. Wiedząc o tym, że nie jest jedyną, tym bardziej okrzykuje się za jedyną, a przez to obowiązującą. I do pewnego stopnia ma rację, gdyż jest to prawda urzędowa, to znaczy zależna od urzędowego charakteru ustroju lub nastroju, w którym jest głoszona. W skrócie można by powiedzieć o niej, że jest prawdą koniunkturalnego interpretowania prawdy.”

 

 

Ten wyjątek z „Kontry” Józefa Mackiewicza uznajemy za wzór i zobowiązanie. Opracowując stronę poświęconą Polskiej Hekatombie, postanowiliśmy skupić się na szczególe, opisie każdego z tragicznych wydarzeń, które ostatecznie, jak mozaika, złożą się na obraz losu obywateli II RP w czasie drugiej wojny światowej. Opisie niezależnie od skali danej zbrodni, tego kto był ofiarą, a kto sprawcą możliwie bezstronnym i beznamiętnym.

 

Osiągniecie pierwszej z opisanych prawd jest naszym celem. Być może nie zawsze autorowi notatki się to udało – oceńcie Państwo sami. 

 

Ale zachowaj nas Boże przed osunięciem się w drugą, powszechnie panującą na świecie prawdę.                 

  

Wstecz
Facebook
Facebook